Giorgia Meloni

• Inleiding
• Hoofdstuk 1 Het meisje uit Garbatella
• Hoofdstuk 2 Het ontwaken van een militante: De Jeugdfront
• Hoofdstuk 3 Van de MSI tot Nationaal Verbond: Een politieke reis begint
• Hoofdstuk 4 Binnenstappen in de Kamer: Italië's jongste vicevoorzitter
• Hoofdstuk 5 Een minister onder Berlusconi: De jeugdportefeuille
• Hoofdstuk 6 De breuk met Berlusconi: Een nieuw pad smeden
• Hoofdstuk 7 De geboorte van Fratelli d'Italia
• Hoofdstuk 8 Jaren in de woestijn: De oppositie leiden
• Hoofdstuk 9 "Io Sono Giorgia": Een politieke identiteit smeden
• Hoofdstuk 10 De conservatieve beweging: Allianties smeden in Europa
• Hoofdstuk 11 De verkiezingen van 2018: Een schijn van wat er komt
• Hoofdstuk 12 Draghi tegenover staan: De enige stem van dissidentie
• Hoofdstuk 13 De campagne van 2022: Een populistische oproep
• Hoofdstuk 14 Een historische overwinning: Italië's eerste vrouwelijke premier
• Hoofdstuk 15 Een regering vormen: De rechtse coalitie
• Hoofdstuk 16 De eerste 100 dagen op Palazzo Chigi
• Hoofdstuk 17 Economisch beleid: Inflatie en schuld aanpakken
• Hoofdstuk 18 God, Vaderland, Gezin: De cultuuroorlogen
• Hoofdstuk 19 De immigratiepositie: Vesting Italië
• Hoofdstuk 20 Buitenlandse zaken: Een atlantist en Europeaan
• Hoofdstuk 21 Brussel navigeren: De relatie met de EU
• Hoofdstuk 22 De oorlog in Oekraïne: Een vaste standpunt
• Hoofdstuk 23 Leiderschap en controverse: Een studie in communicatie
• Hoofdstuk 24 Het persoonlijke en het politieke
• Hoofdstuk 25 De toekomst van een Meloniaans Italië

Op de avond van 25 september 2022 schook een politieke trilling — of misschien voor sommigen een lang gevreesde aardbeving — Italië en stuurde golven door Europa. Giorgia Meloni, een naam en gezicht bekend in Italiaanse politieke kringen maar minder op het wereldtoneel, had haar partij, Fratelli d’Italia (Brothers of Italy), geleid tot een verbluffende overwinning. Met deze overwinning was de weg vrijgemaakt voor haar om niet alleen Italiës eerste vrouwelijke minister-president te worden, maar ook de leider van de meest rechtse regering sinds de Tweede Wereldoorlog. Het moment was historisch, geladen met symboliek, en beladen met vragen over de toekomst van een land in het hart van Europa.

Wie is Giorgia Meloni? De vraag klonk in redacties en buitenlandse ministeries van Washington tot Brussel en daarbuiten. De antwoorden waren complex, vaak contradictorisch, en gekleurd door de politieke voorkeuren van de waarnemer. Voor haar steuners was ze een patriot, een onverzettelijke verdedigster van traditionele waarden samengevat in haar krachtige slogan: "God, vaderland, familie." Zij was een vrouw van het volk, opgegroeid in de arbeiderswijk Garbatella in Rome, die zich had vorstgevochten tot de top van een mannendomineren politieke wereld door pure wilskracht en een rechtop sprekende stijl die resonerde met miljoenen Italianen.

Voor haar tegenstanders was ze een gevaarlijke figuur, een politicus wiens ideologische wortels diep gegroeid waren in Italiens neo-fascistische verleden. Haar partij was immers een direct politisch nakomeling van de Italian Social Movement (MSI), opgericht na de oorlog door aanhangers van de dictator Benito Mussolini. Er werden zorgen geuit over de mogelijke uittanding van burgerrechten, met name de rechten van vrouwen en LHBTQ+-personen, en een meer confronterende relatie met de Europese Unie.

Dit boek, "Giorgia Meloni: An Italian Life," probeert de veelzijdige en vaak polariserende verhaallijn van zijn onderwerp te navigeren. Het is een biografie die de boog van haar leven en carrière wil volgen, van haar vroege jaren als tieneractiviste tot haar optred tot het hoogste ambt in het land. Het zal de krachten verkennen die haar politieke ontwakening vormden in de turbulente jaren negentig, een periode van diepgaande verandering en crisis in de Italiaanse politiek. We zullen dieper ingaan op haar formatieve jaren in de jeugdvleugel van de MSI en haar opvolger, het Nationaal Alliantie, en haar opkomst in de rangen van het Italiaanse rechts volgen.

Het verhaal volgt haar reis in het hart van de Italiaanse politiek: haar verkiezing tot de Kamer van Afgevaardigden, haar ervaring als Italië's jongste minister ooit onder Silvio Berlusconi, en het cruciale besluit om te breken en Fratelli d’Italia op te richten in 2012. We zullen de jaren in de politieke woestijn onderzoeken, een periode waarin ze haar politieke identiteit scherpte en een grondslagbeweging opbouwde, vaak als de enige stem van oppositie tegen regeercoalities van nationale eenheid. Deze periode was cruciaal om haar te vestigen als een duidelijk en onverzettelijke figuur in het Italiaanse politieke landschap.

Een centraal thema van deze biografie is het vormgeven van Meloni's politieke persona. Het boek zal de kracht van haar communicatie analyseren, geëpitomiseerd door de virale toespraak uit 2019 waarin ze verklarde: "Ik ben Giorgia. Ik ben een vrouw, ik ben een moeder, ik ben Italiaans, ik ben christelijk." Deze verklaring, later omgezet in een satirisch discotrack dat ironisch haar boodschap versterkte, werd een bepalend moment in haar openbare imago, wat een vorm van identiteitspolitiek omhelsde die ver voorbij de grenzen van een enkele bijeenkomst resonerde.

Het boek zal Meloni's verhaal ook plaatsen in de bredere context van Europese en wereldpolitiek. Het zal haar pogingen verkennen om allianties te smeden met conservatieve en rechtse stromingen over het continent heen en haar complexe, zich ontwikkelende relatie met de Europese Unie. Hoewel vaak gelabeld als euroscepticus, wordt haar aanpak ook omschreven als pragmatisch en "eurorealistisch", een nuance die deze biografie zal proberen te begrijpen.

Eenmaal aan de macht bracht de realiteit van besturen nieuwe uitdagingen en dwingende een reeks beleidsbeslissingen die centraal zijn voor het begrijpen van haar leiderschap. Het boek zal uitgebreide aandacht besteden aan haar ambtstermijn als minister-president, waarbij de aanpak van haar regering van kernkwesties wordt onderzocht. Daarbij horen het aanpakken van Italiens chronische economische problemen van schuld en inflatie, haar ferme standpunt over immigratie en het voorgestelde zeeblokkade, en haar verweer van traditionele familiewaarden in de zogenoemde "cultuuroorlogen."

Daarnaast is haar buitenlands beleid onderwerp van intense schaarzeling geweest. We zullen haar onverzettelijk Atlantisme en onwankelbare steun voor Oekraïne in het gezicht van Russische agressie verkennen, een standpunt dat haar soms in conflict bracht met haar coalitiepartners. Deze biografie zal ook haar relaties met andere wereldleiders navigeren, van haar tegenhangers in de Europese Unie tot figuren als Donald Trump in de Verenigde Staten, en onderzoeken hoe ze Italië op het internationale toneel heeft gepositioneerd.

"Giorgia Meloni: An Italian Life" is geen hagiografie, noch een veroordeling. Het is een verkenning van een politiek leven dat zowel uniek Italiaans is als emblematisch voor bredere mondiale trends. Het is het verhaal van een vrouw die het ultieme glazen plafond in de Italiaanse politiek doorbrak, en daarmee een hevig debat ontbrandde over de identiteit en toekomstige richting van haar land. Door het persoonlijke en het politieke, de ideologie en het pragmatisme te onderzoeken, streeft dit boek ernaar een uitgebreid en boeiend portret te schetsen van een van de meest fascinerende en controversiële figuren in de hedendaagse politiek.

Om Giorgia Meloni te begrijpen, moet men eerst Garbatella begrijpen. Het is meer dan alleen een plek op een kaart van Rome; het is een idee, een gemeenschap met een ziel die gesmeed werd in de vroege twintigste eeuw. Bedacht in de jaren twintig, was de architectuur een romantische, eclectische visie geïnspireerd door de Engelse "tuinstad"-beweging, een wereld van verschil met de grote, imperiale monumenten van het centrum. Hier zijn lage appartementenblokken, bekend als lotti, gegroepeerd rond gedeelde binnenplaatsen en tuinen, ontworpen om een gevoel van samenhorigheid te wekken onder de arbeidersgezinnen die er als eerste woonden. Met zijn tooverachtige mengeling van barokke en middeleeuwse verfraaiingen — boogvensters, fonteines en kronkelende trappen — voelt het meer als een in zich gesloten dorp dan als een wijk van een grote Europese hoofdstad.

Garbatella heeft zijn identiteit altijd op zijn mouw gedragen. Historisch gezien is het een bastion van links, een rode vesting in het hart van Rome, waar gemeenschapsgevoed en een afkeer van het establishment in het weefsel van het dagelijks leven zijn geweven. De muren hebben lang dienstgedaan als een publiek forum, bekleed met politieke affiches en graffiti die de passionele, vaak turbulente ideologische geschiedenis van de wijk vastleggen. Het was in deze fier onafhankelijke en stellig linkse wereld dat Giorgia Meloni als jong kind werd geworpen, een ironie die het begin van haar verhaal zou komen te definiëren. Haar aanwezigheid daar was geen kwestie van keuze of erfgoed, maar van noodzaak, het gevolg van een familiecrises die haar vroege leven in scherven brak.

Giorgia werd geboren op 15 januari 1977, niet in Garbatella, maar in een welvarendere wijk van Rome. Haar vader, Francesco Meloni, was belastingconsulent uit een welgestelde Sardijnse familie, terwijl haar moeder, Anna Paratore, afkomstig was uit Sicilië. Het comfortabele leven van dit jonge gezin was echter van korte duur. Een paar jaar na Giorgia's geboorte werd hun huis verwoest door een brand, een gebeurtenis die het gezin later zou herinneren als een dramatische keerpunt. Rond dezelfde tijd trad een diepere scheuring op: Francesco Meloni verliet zijn vrouw en twee jonge dochters, Giorgia en haar oudere zus Arianna. Hij verliet Italië helemaal en vestigde zich op de Canarische Eilanden om een nieuw leven te beginnen.

Het vertrek van haar vader was het bepalende gebeuren van Meloni's jeugd. Het achterliet een wond, zou ze later schrijven in haar autobiografie, die misschien dieper was dan als hij was overleden, omdat zijn afwezigheid een keuze was, een constante, nagende afwijzing. Teruggebeeld op eigen kracht, verhuisde Anna Paratore met haar twee meisjes naar Garbatella, op zoek naar de steun van haar eigen ouders die daar woonden. De verhuis markeerde een dramatische verandering in hun omstandigheden, van burgerlijk comfort tot wat is beschreven als een verarmde opvoeding in een arbeiderswijk. Anna, vol hulpbronnen en vastberaden, onderhield haar gezin door liefdesromans te schrijven onder een pseudoniem, met meer dan honderd boeken om de uiteinden te laten aanelkaar.

De figuur van Francesco Meloni zou een lange, donkere schaduw werpen over het leven van zijn dochter. Giorgia en haar zus bezochten hem op de Canarische Eilanden tijdens de zomers, maar de reizen waren vaak beladen met spanning. Hij was een distante, vaak kritische figuur. In haar memoires, Io Sono Giorgia ("Ik ben Giorgia"), beschrijft ze een keerpunt tijdens een van deze bezoeken. Op elfjarige leeftijd, na een bijzondere vernederende opmerking van haar vader over haar gewicht, maakte ze een feestelijke belofte aan zichzelf. Staande voor een spiegel verklaarde ze: "Ik zal je nooit meer zien." Het was een belofte die ze hield. Dat was de laatste keer dat ze vrijwillig met hem sprak.

Deze zelfgekozen ballingschap uit het leven van haar vader had een diepe en blijvende impact. Het vestigde in haar een feroze onafhankelijkheid en een diepgewortelde overtuiging van persoonlijke verantwoordelijkheid. Het gezinsdeel dat overbleef — haar moeder, haar zus en zijzelf — werd de rots waarop haar wereld was gebouwd. Het was een matriarchaal huishouden gebouwd op veerkracht en wederzijdse steun, een schril contrast met de traditionele, patriarchale gezinsstructuur die ze later in haar politieke carrière zou gaan verdedigen. Haar relatie met haar zus, Arianna, twee jaar ouder, werd met name vitaal. Arianna was haar beschermer en naaste confidente, de persoon aan wie ze zich als eerste wendde met elk nieuws, goed of slecht. Deze krachtige zussenband zou voortduren in hun volwassen levens en politieke carrières.

Opgroeien in Garbatella tijdens de jaren tachtig en vroeg jaren negentig betekende navigeren in een wereld met zijn eigen ongeschreven regels. In haar autobiografie beschrijft Meloni het als een soort zelfvoorzienende republiek, een "dorp ingesloten in een grote stad," waar iedereen elkaarkende en het lokale dialect vaker werd gesproken dan formeel Italiaans. Voor een jong meisje dat worstelde met gevoelens van verlatenheid en een gevoel van buitenaarschap, kon het een harde omgeving zijn. Ze herinnert zich dat ze als kind overgewicht had en op school werd gepest, ervaringen die, zo zegt ze, haar vastberadenheid verhardden.

Wonen in een wijk zo diep geworteld in linkse politiek betekende ook dat ze vanaf jongste leeftijd scherp bewust was van ideologische scheidingen. Ze was niet van Garbatella op dezelfde manier als haar leeftijdsgenoten. De wortels van haar gezin en, nog belangrijker, haar eigen ontluikende politieke gevoelens, zouden haar spoedig op een botsingskoers brengen met de heersende cultuur van haar omgeving. Terwijl de wijk de helden van het antifascistische verzet vierde, begon een tiener-Giorgia haar eigen identiteit te vinden in een diametraal tegengestelde politieke traditie.

Het verhaal van haar vader nam jaren later een nog donkerdere wending. In 1995 werd Francesco Meloni gearresteerd op de Spaanse Balearische Eilanden. Zijn jacht bleek 1.500 kilo hasjiesj te laden. Hij werd vervolgens veroordeeld voor drugshandel en tot negen jaar celstraf in een Spaans gevangenis. Recente journalistieke onderzoeken hebben zelfs mogelijke banden met de Camorra, de Napoliataanse maffia, gesuggereerd. Op het moment van zijn arrestatie en veroordeling was Giorgia al jongvolwassen en politiek actief, maar het nieuws kon de afstand die ze tussen zich en de man die haar zijn naam had gegeven maar verder weinig had gegeven, alleen maar versterken. Hij deed nog een laatste poging om contact met haar op te nemen in 2006, nadat ze was gekozen tot de jongste vicevoorzitter ooit van de Kamer van Afgevaardigden, maar ze reageerde niet.

Deze gebroken familiekern is centraal voor het politieke persona dat ze later zou construeren. Het verhaal van de underdog, de strijder die een moeilijke jeugd overwon, gekenmerkt door een afwezige vader en financiële nood, werd een krachtig instrument. Het maakte het haar mogelijk om te verbinden met kiezers die zich achtergelaten of genegeerd voelden door een veraf politieke elite. Haar nadruk op het "traditionele gezin" kan niet alleen als een politieke standpunt worden gezien, maar als een diep persoonlijke reactie op de onstabielheid van haar eigen opvoeding — een idealisatie van wat ze nooit had.

Terwijl ze haar tienersjaren doorkruiste, werkte Giorgia in een reeks banen om zichzelf te onderhouden, waaronder periodes als oppas, serveerster en barvrouw in de beroemde Piper Club in Rome. Ze bezocht het Amerigo Vespucci Instituut, een technische middelbare school, en diplomaheerde in 1996. In tegenstelling tot veel van haar toekomstige collega's in de machtspalen, zou ze niet naar de universiteit gaan. Haar echte opleiding, zoals ze vaak heeft aangegeven, vond elders plaats: op straat, in studentenvergaderingen, en in de politiek geladen sfeer van het begin jaren negentig in Italië. Het land stond op het punt van seismische veranderingen, met de oude politieke orde die instortte onder het gewicht van de massale Mani Pulite-corruptieschandalen. Het was een tijd van woede, ontgoocheling en kans — de perfecte smeltkroes voor het ontwaken van een militant. Voor het meisje uit Garbatella ging de wereld buiten haar unieke Romeinse dorp open, en ze was er klaar voor om erin te stürmen.